Het onzichtbare zijn

Ooit gaf ik mijn collega en vriend dit stuk voor zijn boek cadeau. Het geldt nog steeds.

‘… Soms lijkt het alsof ik een soort antimaterie ben, een hoop niets, omgeven door materie. Ik besta enkel omdat de materie (zeg maar: de buitenwereld/de anderen) zich rondom mij gevormd heeft en als het ware mijn contouren definieert.  Het zijn die contouren die verhinderen dat mijn plek wordt ingenomen.  Ik zeg soms wel eens dat ik bestaansrecht heb wanneer de buitenwereld mij dat toekent.’  

Er is slechts weinig dat wezenlijk verandert in mijn leven. De kleine speldenprikken van draaglijkheid,  misschien, met wat geluk, van comfort zijn slechts fragmenten met een beperkte invloed op de algehele toestand. 

Vandaag lees ik een gedichtje op een blog van een breingenoot. Ook hierin weerklinkt dezelfde ervaring. Ik herbeleef terwijl ik het lees.

Dat herbeleven is een totaalervaring. Elk gevoel,  elke klank van elk woord, elke geur van de momenten afzonderlijk, maar ook de geur en de kleur die hen samenbrengt. Een beeld dat een smaak oproept en mijn mond volledig in bezit neemt. Een smaak die in geen enkele menselijke taal te vangen is…

De smaak van het onzichtbare zijn dat in zijn onzichtbaarheid zichzelf aan je openbaart.  De kern van het wezen dat slechts zichzelf ontmoet in de alleenheid. 

Tagged , , , ,

One thought on “Het onzichtbare zijn

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: