De woordenkamer

Een vorm die zich meer en meer aftekent.

NewImage

Een duidelijker zichzelfvormend beeld in mijn hoofd.

Een bijna-concept waar ik een woord voor heb.

Mijn eigen woord. Niet dat wat anderen zeggen over mijn ervaren.

Geen leenwoord uit een taal die niet de mijne is.

Lang geleden dat ik dat nog eens had: mijn woord. 

Woorden van mezelf.

 

Er is terug toegang tot mijn woorden.  

Alsof er iemand, die de bewaarder van de sleutel van mijn woordenkamer was,

de sleutel in het slot stak en omdraaide.

 

De deur staat op een kier en ik kijk binnen. 

Mijn ogen priemen door de duisternis van het door indrukkend overspoelde denken.

Wat ik ontwaar is ‘dankbaarheid’.

Dankbaarheid aan diegene met de sleutel.

 

Bij mijn beeld van de dankbaarheid hoort nu onlosmakelijk ook het willen uiten van die dankbaarheid. 

Niet enkel door het beeld van het verbeeldende, maar ook door het woord dat zich in het beeld vormt als een gedachte.

De gedachte van de dankbaarheid, die zijn oorsprong vindt in de beeld ervan, hou ik even vast.

De tijd zal uitwijzen of het uiten van deze gedachte in een hoorbaar woord kan.

 

Tagged , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: